De meeste tijd besteedt de gemiddelde Nederlander werkend en ik ben daarop zeker geen uitzondering. Het grootste deel van de berichten op deze blog gaan dan ook over mijn werk.

Als je meer wilt weten over mijn producties, klik dan hier.

Waarschijnlijk is het alleen interessant voor intimi, maar aangezien dit een egodocument is, schrijf ik soms ook over wat mij overkomt op de momenten dat ik niet bezig ben met websites, nieuwsberichten en videofilmpjes.

Voor wie het wil lezen.

In tegenstelling tot wat de meeste hardcore-journalisten (willen) geloven, gaat het in de journalistiek niet of nauwelijks over feiten, maar over meningen.

Hieronder ventileer ik mijn eigen meningen, gegrond dan wel ongegrond.

Zo dat was wel een interessante nachtelijke glijpartij (interessant in de betekenis die de piloot Wash gebruikt in de film Serenity: “Oh god, oh god, we are all going to die..”).

Zoals ik net al twitterde, zijn de 160 tekens van een twitterbericht me net iets te kort om het lekker van me af te schrijven, dus haal ik mijn licht verwaarloosde blog maar weer eens van stal..

Met nog licht nabevende handen zit ik in een leeg appartement dit bericht te tikken (mijn vriendin is in Nijmegen bij de Vierdaagsefeesten). Ik heb net onderweg van de NOS in Hilversum naar mijn huis Tilburg namelijk een soort vuurdoop-versie van de slipcursus voor beginners gehad.

Het was echt heel hard aan het regenen - als het opspattende water van de regendruppels een soort dichte mist vormt en de voertuigen op de weg een tientallen meters lang rookgordijn achter zich optrekken, dan kun je gerust stellen dat het gestopt is met zachtjes regenen – toen ik op de A27 tussen Hilversum en Utrecht op een stuk kwam met vrij diepe spoorvorming, en wat blijkt? De optelsom van spoorvorming en hevige regenval levert een soort glijbaan-achtige waterwaterattractie op die in Duinrell of op de Tilburgse kermis niet eens zou misstaan...

Ik voelde hoe mijn wielen in het enkele centimeters diepe water hun grip verloren en mijn auto wiebelend door de spoorvorming schoof. Gelukkig reed ik niet hard (90 km/u, ik vertrouwde het niet met al die regen) want anders was deze nachtelijke glijpartij wellicht anders afgelopen.

Terwijl ik met auto en al over de spoorvorming-glijbaan gleed, zag ik ietsje verderop een bocht opdoemen. Ik zag al helemaal voor me hoe ik net als een glibberende Thor Hushovd tegen de vangrail tot stilstand zou komen, maar gelukkig werd het lot van de eerder genoemde Hushvod, Denis Mentsjov en vooral ook Kenny van Hummel me bespaard.

Ik wist me de cursus 'slippen in de praktijk' voor de geest te halen die mijn vader mij een keer op een gladde wintermorgen gegeven had en ik bleef rustig, haalde mijn voet van de rempedaal af en hield mijn stuur recht. Vlak voor de bocht hervonden mijn banden hun grip – ik was maar wat blij dat ik net enkele weken daarvoor nieuwe erop had laten zetten – en uiteindelijk staken mijn rechtervoor- en achterwiel in de bocht niet verder dan een kleine halve meter over de doorgetrokken streep.

Dat viel al met al dus reuze mee, maar de drie als afgedankte colablikjees verfrommelde auto's die iets verderop de linkerrijbaan en de vluchtstrook ontsierden, boden mij een duidelijk beeld van hoe het anders had kunnen lopen. De adrenaline gierde de verdere rit flink na door mijn bloedvaten en nu nog is er een restant van in mijn bloedsomloop aanwezig dat me te klaarwakker maakt om nu te kunnen gaan slapen.

Het helpt wel om het even van je af te schrijven. Toch nog therapeutisch, zo'n blog... Gelukkig hoef ik de komende tijd even geen auto te rijden. Of nee wacht... ik ga morgen op en neer naar Zeeland en maandag vertrek ik naar Engeland met de auto...
Ach, dat is ook wel weer goed; hoe sneller je weer in het zadel klimt, des te sneller ben je weer van je huiverigheid af, dat zeggen ze toch?

Nu nog even verder tot rust komen en dan naar bed. Morgen wil ik er weer een beetje op tijd weer uit, ik heb dan namelijk nog een rit van meer dan 130 km voor de boeg...

Goed nieuws: ik hang zojuist de telefoon op na een gesprek met het Centraal Orgaan Verklaring Omtrent het Gedrag (COVOG), een onderdeel van het Ministerie van Justitie, en ik kan iemand blij gaan maken!

De aanvraag is verwerkt, de spoedaanvraag is goedgekeurd, de screening heeft plaatsgevonden, de Verklaring Omtrent Gedrag is verleend en het document is nu onderweg richting Curaçao. Succes op alle fronten dus!

Het enige wat nu nog roet in het eten zou kunnen gooien is het bureau Vreemdelingenzaken op Curaçao, aangezien er niemand is geweest die mij heeft kunnen vertellen welke Functiegebieden aangevinkt moest worden. Maar ik kan me niet voorstellen daar nog problemen over ontstaan, aangezien ze het bij het bureau Vreemdelingenzaken op Curaçao ook allemaal nog niet precies weten.

Voor mensen die hetzelfde probleem hebben wat het aanvragen van een VOG heb ik hier wat handige links:

- De letterlijke tekst van de landsverordening over toelating en uitzetting van Curaçao, waarbij vooral punt drie belangrijk is.
- Het nieuwe formulier voor het aanvragen van een VOG waarvan B1, 2 en 3 belangrijk zijn om goed naar te kijken.

Wat is Nederland toch een kl!@%W&#%Y!^%teland wat bureaucratie betreft! Laat ik me nader verklaren: deze uitbraak van frustratie is het directe gevolg van de nieuwe aanvraagprocedure voor een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG). Dat heette vroeger een Verklaring van Goed Gedrag. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Een vriendin van me is geëmigreerd naar Curaçao, omdat ze het Nederlandse klimaat en geregelneef van al die op papierwerk kickende ambtenaren helemaal zat was (en wat had ze toch ontzettend gelijk met dat laatste motief). Maar omdat ze niet in Nederland geboren is - ze kwam ter wereld in de Verenigde Staten – heeft ze een kopie van haar geboortecertificaat nodig om een verblijfsvisum te krijgen. En niet zomaar een kopie, maar eentje met een apostille. Een wat? Inderdaad.

Een apostille is in feite een speciale goedgekeurde versie van een document, met een handtekening, stempel, zegel of iets vergelijkbaars. Helaas verzuimden de mensen van het Antillenhuis – wat zoiets is als een ambassade van de Nederlandse Antillen in Nederland – die informatie met haar te delen, dus had ze alleen een normaal geboortecertificaat en een Verklaring Omtrent Gedrag toen ze Nederland verliet.

Eenmaal aangekomen op Curaçao ging ze daar haar visum aanvragen, alleen om haar aanvraag direct om de bovenstaande reden afgewezen te zien worden. Dus regelde zij een geboortecertificaat met apostille en toen dat document was overgevlogen vanuit de VS deed ze een nieuwe poging. Maar wat bleek? De Verklaring Omtrent Gedrag was niet meer geldig. Blijkbaar zit er een houdbaarheidsdatum op die dingen.

Dus ze moest een nieuwe. Meestal vraag je zo'n VOG aan door zelf even naar het gemeentehuis te gaan, maar aangezien dat in Tilburg staat en zij toch echt op Curaçao zit, is die werkwijze enigszins problematisch.

Daar kwam ik in de picture: ze had me gevraagd om even naar het gemeentehuis in Tilburg te gaan om een nieuwe VOG voor haar aan te vragen. Dus vertrok ik dinsdag met goede moed richting het gemeentekantoor in Tilburg. Ik had alles wat ik nodig had – tenminste, dat dacht ik – zoals een getekende machtigingsverklaring en een kopie van haar identiteitsbewijs en dergelijke. Ik verwachtte dan ook binnen een kwartier weer buiten te staan. Maar wat bleek: in hun onmetelijke wijsheid hadden de pennenlikkers van het ministerie van Justitie besloten om de procedure te wijzigen. Iets wat voor 1 mei inderdaad een kwartiertje werk was geweest om aan te vragen kostte mij nu mijn hele vrije dag...

Wat was er dan gewijzigd? Justitie had een nieuw formulier uit de hoge hoed getoverd waarop ook een handtekening nodig is van de instantie die een VOG vereist. Mijn geëmigreerde vriendin zou door deze nieuwe methode dus eigenlijk dat formulier moeten downloaden, naar bureau Vreemdelingenzaken in Curaçao gaan, het daar in laten vullen en ondertekenen en vervolgens dat formulier opsturen naar mij, zodat ik dat ingevulde formulier weer zou kunnen inleveren bij de gemeente, zodat die het vervolgens weer kan doorspelen naar het ministerie van Justitie.

Klinkt omslachtig? Dat is het ook!

In dit geval was er echter een extra complicatie. Zoals de VOG eerder al beperkt houdbaar bleek te zijn, blijkt ook een geboortecertificaat een houdbaarheidsdatum te hebben. Het komt er op neer dat als we de hierboven beschreven weg zouden bewandelen, dan zou ze uiteindelijk wel een VOG hebben, maar geen geldig geboortecertificaat meer. En voordat er een nieuw geboortecertificaat geregeld kan worden, zou het visum voor tijdelijk verblijf verlopen en dan zou ze officieel een illegaal worden…

Deze kwestie moest dus koste wat kost die dag geregeld worden, maar bij de gemeente wist men nog niet het fijne van het nieuwe formulier en ook in de telefoon kruipen met het ministerie leverde – in eerste instantie – niets op, zelfs niet toen ik een zielig verhaal ophing over dat Curaçao illegalen die uitgezet worden vervolgens ook drie jaar lang niet laat terugkeren.

Helaas gaf Justitie geen sjoege: de officiële weg moest bewandeld woorden, met andere woorden: voor de vriendin in kwestie lag het leven van een illegaal in het verschiet, wen er maar aan... Toch had ik het idee dat er ergens een loophole moest zijn in de wet, dus kroop nogmaals in de telefoon.

Na lang soebatten en smeken kwam een reddende helpdesk-engel met de oplossing: bij het aanvragen van een VOG voor een verblijfsvisum (in tegenstelling tot een werkvisum) is geen handtekening nodig, mits je de letterlijke tekst in het wetboek van dat land kan overleggen waaruit blijkt dat een VOG vereist is. Hallelujah! Dacht ik.

Helaas was het inmiddels al halverwege de middag en de afdeling van het Antillenhuis waar je normaal dit soort documentatie vandaan zou kunnen halen, was al gesloten om 12.00 uur. Eigenlijk zou er dan een receptioniste moeten zitten voor overige vragen, maar die nam de telefoon niet op.

Daarop volgde een verwoede zoektocht naar die letterlijke tekst (een medewerker van Justitie: "Nee sorry, u kunt geen folders, brochures of teksten op de website van de overheid van Curaçao daarvoor gebruiken. U moet echt de letterlijke tekst uit het wetboek hebben." Ik: "Aargh!") Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk wisten we de letterlijke tekst te bemachtigen en ik toog – een uur voor sluitingstijd - haastig naar het gemeentehuis.

Eigenlijk mocht ik daar alleen terecht met een afspraak, maar gelukkig had ik geregeld dat de vriendelijke gemeentemedewerker die mij eerder ook al te woord had gestaan een oogje dicht zou knijpen en die richtlijn even links te laten liggen. Eind goed al goed, zou je zeggen.

Niet dus. Voor 1 mei was een VOG een VOG. Simpel. Maar blijkbaar was Justitie het zat om telkens opnieuw alles te controleren en dus moet tegenwoordig aangegeven worden op het formulier op welke categorieën (of 'Functiegebieden', zoals het op het formulier heet) Justitie moet gaan screenen.

En raad eens wie dat moet aangeven? Juist, het bureau Vreemdelingenzaken op Curaçao. (Ik op mijn laatste restje geduld: "Het was heel fijn geweest als iemand dat eerder vermeld zou hebben.") Dus ik bel weer met Vreemdelingenzaken (daar gaat mijn belbundel), maar wat blijkt: ze hebben daar nog helemaal niets gehoord over een nieuwe aanvraagprocedure voor een VOG, hebben nog de oude formulieren liggen en hebben dus geen enkel idee op welke categorieën gescreend moet worden. (Aargh!!!)

Inmiddels kwamen de collega's van de vriendelijke gemeentemedewerker zich er ook mee bemoeien en zij wisten mij te vertellen dat ik niet eerste was die door de nieuwe procedure in de problemen kwam. Uiteindelijk heb ik samen met de vriendin op Curaçao en de gemeentemedewerkers de 'Functiegebieden' op het formulier aangevinkt die ons wel relevant leken, zoals 'met gevoelige informatie omgaan' en dergelijke (die vriendin is ook journalist, net als ik) en het formulier ingelever. Op hoop van zegen. En nu duimen dat het voor de rest goed gaat…

Vrijdag ga ik bellen met Justitie om te checken of het nu allemaal in orde is. Ik hou je op de hoogte.

Vandaag is er een artikel van mij online verschenen over de film Angels and Demons, naar het gelijknamig boek van Dan Brown, dat in Nederland uitkwam als het Bernini Mysterie. Klik hier om het artikel te lezen.

Voor dat artikel mocht ik afgelopen vrijdag naar de persvoorstelling van de film in Amsterdam. Mijn baan heeft zo zijn 'perks' ;-).

Ondanks tegenwerking door de NS (ik nam de trein om files te vermijden, om vervolgens meer dan een half uur vertraging op te lopen, gelukkig had ik rekening gehouden met die mogelijkheid) wist ik net op tijd de bioscoopzaal binnen te wandelen.

Bak strijkers
En ik moet zeggen: de film valt me niet tegen. Weliswaar word je meteen overspoeld een flinke bak met strijkers zodra de film begint, maar het is nu eenmaal een Hollywoodfilm en dan moet je die veel te bombastische muziek maar voor lief nemen.

De film oogt prachtig en de replica's van het Vaticaan (zie artikel) zijn goed gelukt. Ook is het pageturner-effect van het boek goed in de film verwerkt. Ik zat de hele film op het puntje van mijn stoel, al had dat misschien ook iets te maken met het flesje drinken dat de organisatie zeer attent ter beschikking had gesteld voor iedere dorstige persmuskiet in de zaal, maar dat mij voor de film op de helft was al een overvolle blaas opleverde...

Antimateriebom
Het verhaal van de film gaat overigens als volgt:
De paus is overleden en er moet een nieuwe worden gekozen. De grootste kanshebbers zijn echter ontvoerd. Om het nog erger te maken beweert iemand die claimt voor het illustere genootschap de Illuminati te spreken dat hij ieder uur een van de kanshebbers om zal leggen en dat om middernacht als grande finale heel Vaticaanstad de lucht ingaat door een antimateriebom. Robert Langdon, die in de Da Vinci Code erachter kwam dat Jezus getrouwd was met Mariah Magdalena, word ingevlogen met een privéjet van het Vaticaan om dat te helpen voorkomen.

Los van enkele fundamentele onjuistheden - wetenschappers kunnen nog niet eens een twintigste van de hoeveelheid antimaterie produceren die Dan Brown in zijn boek opvoert en bovendien is er nog geen methode om die antimaterie zolang stabiel te houden - en ongeloofwaardigheden - voor zover bekend is hebben de Illuminati bestaan van de 16e tot de 17e eeuw en zijn ze nooit gewelddadig geweest, het waren wetenschappers en kunstenaars die door het agressieve beleid van de kerk gedwongen werden om in het geheim te opereren - die de film heeft geërfd van het boek, is Angels and Demons als boekverfilming aardig geslaagd.

Verbeteringen
Er zaten enkele wijzigingen in de film ten opzichte van het boek, maar ik vond - voor de verandering, want bij de meeste boekverfilmingen is dat vaak juist erg storend - dat de veranderingen in dit geval bijna allemaal verbeteringen waren.

Van één passage in het boek was ik vooral blij dat die gesneuveld was op de werktafel van de scenarioschrijvers, namelijk het moment waarop Robert Langdon uit een helikopter springt en een deken gebruik als geïmproviseerde parachute, waardoor hij de val met relatief weinig kleerscheuren weet te overleven. Yeah right! Geloof je het zelf, Dan Brown?

Wat ik wel raar vind van de bewerking van boek naar film is dat besloten werd om van Angels and Demons een vervolg te maken op de Da Vinci Code, terwijl in de boeken het verhaal van Angels and Demons toch echt eerder plaatsvindt. En het maken van prequels zou tegenwoordig toch niet meer bezwaarlijk moeten zijn, gezien het succes van sequel-films uit onder meer de filmreeksen Star Wars, Star Trek, X-men, Hannibal en Batman...

Anticlimax
Hoewel Angels and Demons wel weet te boeien is de ontknoping van de film, net als die van het boek, nogal mager. Je blijft met dat gevoel zitten van: was dit het nou? In de aanloop naar de climax van de film bouwt de spanning mooi op, maar de 'grote ontknoping' biedt weinig voldoening.

Ook de kritiek op de katholieke kerk, waar het Vaticaan zo voor vreesde, (zie het artikel) blijft uit. De weinige kritische noten in de film zijn vrij mild (in ieder geval milder dan in het boek) en op het einde wordt de katholieke kerk juist neergezet als een groepje toffe peren die het beste met de wereld voor hebben. De film sluit af met de hoopvolle boodschap dat de katholieke kerk en de wetenschap in de toekomst prima met elkaar op zullen kunnen schieten.

Ik zou zelf niet tot die conclusie gekomen zijn. Zolang het Vaticaan berichten blijft verspreiden als "Condooms verergeren aids-epidemie" en "Mannen worden onvruchtbaar door de pil", neem ik die hoopvolle boodschap van de film met een flinke korrel zout.

Ik moet het allemaal nog zien hoor, of al die goede voornemens op de
Afghanistan-top vandaag in Den Haag ook hun weg vinden naar de
praktijk. Het ene na het andere land viel over elkaar geen om
bloemrijk de welwillendheid van de internationale gemeenschap de hemel
in te prijzen, maar echt concrete oplossingen die zijn er niet.
Natuurlijk zijn alle loftuitingen over Nederland goed voor ons
nationale ego (en voor Maxime Verhagen was het vast heerlijk om alle
reet-veren namens ons kikkerlandje in ontvangst te nemen) en ik moet
toegeven dat zelfs mijn eergevoel gestreeld was toen Clinton de
Nederlandse aanpak in Afghanistan bestempelde als voorbeeld voor hoe
Amerika nu de problemen daar gaat aanpakken, maar het had wel erg
verdacht veel weg van de jury-uitslagen van het eurosongfestival...
De ene na de andere landsvertegenwoordiger prees Nederland voor de
organisatie van de top (en dat op zo'n korte termijn!) en alle
aanwezigen voor hun bereidheid om voor Afghanistan een snoepreisje
naar Den Haag te ondernemen, het ontbrak er alleen nog aan dat
president Karzai uitbrak in een "l'Allemagne douze points"...
Een lichtpuntje was onze minister van BuZa Maxime Verhagen die met
zijn vloeiende Frans en Engels de reputatie van de Nederlanders als
een volk met takenknobbel aardig hoog wist te houden, waar enkele
eerdere vertegenwoordigers van ons land die reputatie aardig te
grabbel hadden gegooid. Ook bewonderenswaardig was dat hij ook nog
eens de tijd vond om tussen het genetwerk en de toespraken door zijn
bevindingen op het congres via Twitter wereldkundig te maken. Al waren
er wel collega's die hun bedenkingen hadden bij een bestuurder die
tijd heeft voor dat soort dingen tijdens een zo belangrijke
internationale top. Ik vind het juist mooi, zoiets brengt mijns
inziens de belevingswereld van de burger en de politicus dichter bij
elkaar.
Nu zal in de toekomst moeten blijken of de top van vandaag louter
mooie woorden op heeft geleverd of dat de aanwezigen de durf vinden om
die woorden om te zetten in daden. En het nieuwe beleid van de VS? Als
Amerika echt de Nederlandse methode volgt in Afghanistan dan weet ik
niet of we veel op zullen schieten. Als de verhalen van
Uruzgan-gangers hoor dan is die methode ook niet erg effectief. Maar
ach, het zal allicht beter zijn dan het oude beleid, aangezien Bush er
met schade en schande achter kwam dat zijn "shock and awe"-methode het
in de praktijk altijd af moet leggen tegen guerilla-tactieken.
En wat een gedoe was het vandaag om het congres in een live-stream te
krijgen, zeg! Toen het eindelijk gelukt was, schakelde iemand die
stream om naar iets anders waardoor een Spaanse verslaggever ineens
(voor mij) onverstaanbaar gebrabbel via onze live-stream de wereld
instuurde. Maar goed, nu sluit ik nu een dag af die voor mij vrijwel
volledig in het teken van de top stond (op een vlucht van Obama en
enkele mepgrage Oekraïnse beveiligers na) en sta ik de trein naar
huis. Gelukkig ben ik niet met de auto gegaan, want anders had ik met
als de rest in de file gestaan die is ontstaan doordat een rijstrook
op de A9 wordt vrijgehouden voor de VIPs van de top zodat die
ongestoord terug naar het vliegveld kunnen rijden...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Het is weer een tijdje geleden dus is het tijd voor een update! Ten eerste heb ik de blijde mededeling dat ik afgelopen weekend kon vieren dat ik drie jaar samen bent met mijn vriendin. Daarmee is het officieel de langste relatie uit mijn leven tot nu toe! En om met de worden van mijn moeder te spreken: mogen er nog drie keer drie keer keer drie keer drie volgen... ;-)

Op het professionele vlak ben ik in de tussentijd een paar keer op pad geweest voor Omroep Brabant. Afgelopen week ben ik dinsdag naar opname geweest van een film van de leerlingen van het Berkenhofcollege in Breda. Het resultaat is hier te beluisteren.





Donderdag ben ik ook naar een chocolatier gegaan om de voorbereidingen op pasen te verslaan. Helaas heeft de internetredactie van Omroep Brabant verzuimd om het item online te zetten, dus kan ik het resultaat nog even niet laten horen. Misschien volgt dat later nog...

Vanavond ga ik weer aan de slag bij de NOS, internet-berichten online gooien. Gelukkig voor de radioverslaggevers van de NOS worden alle items daar wel online gezet... ;-)

Ik snap het wel hoor, je economie ligt aan duigen, al die andere ministers van financiën zeggen dat je aanpak van de financiële crisis niet deugt en het volk is jou en de rest van de regering beu... Tja, dan zou ik ook naar de fles grijpen. Het is alleen niet erg verstandig om dat te doen vlak voor de persconferentie waar ook camera's bij zijn.

Ik heb het natuurlijk over de minister van Economische Zaken van Japan. Die kon in het volle zicht van de camera's amper lopen, laat staan uit zijn woorden komen. De oppositie vindt het een schande en eist dat ie weg moet. En anders komt er een motie van wantrouwen.



De minister houdt uiteraard bij hoog en laag vol dat hij geen druppel gedronken had, het hoestdrankje zou de schuldige zijn. Nu ben ik geen medisch expert, maar als je zoveel hoestdrank achterover slaat dat je dit effect krijgt, dan kun je met vrij veel zekerheid stellen dat we hier te doen hebben met een codeïneverslaafde en ik weet niet of je daar nou zo trots op zou moeten zijn.

Afijn, genoeg over die zatte Japanse minister, laten we het over piraten hebben. Internetpiraten wel te verstaan. Vandaag begint de rechtszaak tegen The Pirate Bay, een downloadwebsite waar veel nerds hun illegale software en entertainment vandaan plukken. De Zweedse openbaar aanklager heeft ze voor de rechter gesleept. Best boeiend, als de rechter de aanklager gelijk heeft schept dat een interessante precedent in Europa.

Zelf heb ik gemengde gevoelens over illegaal downloaden. Ik heb me er zelf ook wel eens schuldig aan gemaakt, vooral op het gebied van software. Toen ik nog op de opleiding journalistiek zat, heb ik naast de lessen ook veel kleine filmpjes gefilmd en gemonteerd. Onder meer hip hop-optredens, breakdance-battles, bevriende bandjes die ergens het podium op mochten, theatervoorstellingen, dat soort dingen. Daar heb ik illegale software voor gebruikt. Is dat zo erg?

Tegelijkertijd zijn er mensen die hard gewerkt hebben om mij in staat te stellen om dat programma te kunnen laten gebruiken en die moeten ook betaald worden. En aan de andere kant had ik het me nooit kunnen veroorloven om het legaal aan te schaffen, daar is simpelweg geen geld voor. Gelukkig kun je tegenwoordig van veel programma's ook legaal een gratis equivalent vinden, zo zijn er freeware versies van Photoshop (bijvoorbeeld Gimp), van Microsoft Office (Open Office) en antivirussoftware (ik gebruik Avast). Daarmee kan ik met een gerust hart gratis aan de slag. Jammer genoeg is nog geen gratis montageprogramma. Niet een die het goed doet in ieder geval...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Gisteren ben ik voor de NOS naar het Da Vinci College in Leiden gegaan om een groepje leerlingen een workshop te geven in het maken van video-items.


De leerlingen zijn aan het monteren samen met de videobegeleider.

De workshop was erg leuk om te doen, maar wel ook een hele andere soort uitdaging dan ik gewend ben. Het is echt moeilijk om met zo'n groepje op pad te gaan en ze niet al teveel een bepaalde kant op te duwen, maar in plaats daarvan ze hun eigen weg te laten gaan. Als ik dit nog een keer zou gaan doen dan zou ik meer op de achtergrond laten treden en meer zelf hun eigen filmpje laten maken. Ik heb nu nog iets teveel invloed gehad.

Dit is het resultaat:


De andere filmpjes die bij News on Tour gemaakt worden zijn te zien op het YouTube-kanaal van News on Tour.

Overigens was de terugweg nog een ramp: ik kwam bij Rotterdam in een verkeer-valstrik terecht die mij meer dan twee uur gevangen hield bij een industrieterrein in Rotterdam Oost...



En dan nog even een ander nieuwtje (of eigenlijk ondertussen al een oudje): afgelopen dinsdag is mijn eerste radio-item bij Omroep Brabant uitgezonden. Eigenlijk zou ik weer een schaduw-item maken net als de dag ervoor, maar er was geen radioverslaggever om dit item te maken, dus mocht ik het doen. Het was echt heerlijk om iets voor de uitzending te maken in plaats van voor de oren van mijn superieur bij Omroep Brabant...

Het was nog een belangrijk onderwerp ook: de nabestaanden van Bart Christianen, de jongeman die zaterdagnacht was verdronken in de haven, hebben de gemeente opgeroepen om iets aan de gevaarlijke situatie te doen om nieuwe slachtoffers te voorkomen.

Je kunt er op de website van Omroep Brabant meer over lezen en daar is ook mijn radio-item te vinden (dan moet je links even klikken op radio).

Zoals de regelmatige lezers van mijn blog weten word ik ingewerkt bij Omroep Brabant Radio. Vandaag heb ik een schaduwreportage gemaakt over een voedselbank die is verhuisd omdat de vrijwilligers van de voedselbank ziek werden door giftige gassen van de buren.

Sinds kort zit er in de loods waar de voedselbank tot voor kort ondergebracht was ook een garage waar onder meer motoren worden schoongespoeld met chemicaliën. Door die chemicaliën en de uitlaatgassen die geproduceerd worden door de dieselmotoren die de compressor aandrijven waren bijna alle vrijwilligers ziek geworden.

De voedselbank sprak de verhuurder er op aan, maar die deed er niets aan, volgens de Jac Boschman, de voorzitter van de voedselbank. De hulp van de gemeente en de milieudienst werd ingeroepen, maar het mocht niet baten daarom heeft de voedselbank zelf een nieuwe locatie opgezocht.

Nu de vrijwilligers niet meer worden blootsgesteld aan de giftige gassen herstellen ze snel, maar de voedselbank is boos dat het zo ver heeft kunnen komen.

Helaas kon ik de radioset maar heel kort lenen omdat de eigenaar zelf ook verwachtte op pad te gaan, dus kon ik de reportage niet helemaal maken op de manier die ik had gewild. Zo heb ik geen wederhoor kunnen toepassen door de garage die de overlast zou hebben veroorzaakt.

Overigens is het volgens de milieudienst een storm in een glas water. Op 29 januari en 5 februari zijn er meldingen binnengekomen van stankoverlasten er zijn meteen metingen verricht, waaruit bleek dat er geen giftige stoffen in gevaarlijke concentraties aanwezig waren. Dat sluit niet uit dat op andere momenten wel giftige concentraties van dat soort stoffen waren, waardoor mensen ziek kunnen worden, maar het maakt dat scenario wel minder waarschijnlijk.

Toch is het een interessant onderwerp voor een schaduwverslag. De andere optie was een symposium over protheses. Het nieuwsaanbod was erg mager vandaag. Ik denk dat dit onderwerp goed gekozen was.

Ik worstel nog met de bediening van de montageapparatuur, het werkt toch echt heel anders dan videomontageprogramma's. Toch lukt het me steeds beter om het programma te laten doen wat ik wil. Het was een goede oefening dus. Het resultaat probeer ik later deze week nog op mijn blog te zetten, vandaag lukt dat niet meer.

Mogelijk betrad ik zojuist voor de laatste keer 'de Peperbus', het gebouw waar 3FM en NOS Headlines gevestigd zijn. De eindredacteur van de Digidesk was zo lief om me een uurtje de tijd te geven om tijdens mijn late dienst naar de Headlines afscheidsborrel te gaan.

De bitterballen waren lekker en ook die ene rode peper die in bijzijn van Ardi gedeeltelijk oppeuzelde smaakte lekker (ik at alleen het puntje, daar zitten geen pitjes in en dat is dus niet zo scherp). Helaas moest ik de alcoholische versnaperingen aan mijn neus voorbij laten gaan omdat ik zo nog met de auto terug naar Tilburg ga rijden. Bovendien zou de eindredacteur van de Digidesk niet erg blij met mij zijn als ik met een zatte kop achter mijn bureau zou zitten.



Met een steek in mijn hart verliet ik de lustig borrelende Headliners en ex-Headliners die al kletsend, drinkend en knabbelend afscheid van de afzwaaiende stagiairs en mijzelf namen. De lege stoel van de samensteller lonkte naar mij in het voorbijgaan, maar ik ben bang dat die zetel in ieder geval de komende tijd niet meer zal bezetten.



Intussen ben ik weer aan het werk bij de Digidesk, ik heb net een verhaal over modeltreinen getikt, en mijn tijd bij Headlines is nu definitief afgelopen. Maar zoals Harm Edens bij Dit was het nieuws altijd zegt: gelukkig hebben we de foto's nog.

De komende tijd wordt ik ingewerkt bij Omroep Brabant radio. Het was voor mijn tijd bij de NOS al de bedoeling dat ik ook radiodiensten zou gaan draaien bij Omroep Brabant, maar dat kon niet door een gebrek aan eigen vervoer.

Toen ik eindelijk een eigen auto had gekocht, was ondertussen de NOS om de hoek gekomen en dat was een kans die ik niet wilde laten liggen. Maar nu de werkgelegenheid voor mij de komende tijd bij de NOS zo karig is en de televisieredactie net enkele nieuwe freelanceverslaggevers in de gelederen heeft opgenomen, waardoor de spoeling ook daar vrij dun is, leek het mij een mooi moment om het plan om bij de radio aan de slag te gaan weer tevoorschijn te halen.

Momenteel wordt ik ingewerkt en draai ik een paar schaduwverslagen en als dat wederzijds bevalt, zal ik hier aan de slag kunnen. En het lijkt me echt gaaf om te doen.

Vandaag loop ik mee met radio-verslaggever Willem-Jan Joachems. We komen net van de rechtbank waar de rechter heeft besloten dat het boek 'De wrede dood van de Filippijnse Bebe Paña en Divina Urbi' uit de handel genomen moet worden.

Het boek van de hand van historicus Dirk Barreveld gaat over de moord op Bebe Paña in 2001. Het is geschreven vanuit het perspectief van de vermoedelijke dader, Edwin ten W., een arts uit Nuenen. In de jaren na de vermissing van Paña kwam de moord volop in de aandacht, mede door bemoeienis van de kant van Peter R. de Vries. W. is in 2006 vrijgesproken, maar jusitie wil binnenkort een nieuwe zaak tegen hem beginnen.

Bepaalde passages uit het boek zijn schadelijk voor de reputatie van de arts, vindt de rechter. In de gewraakte passages wordt de Nueense arts afgeschilderd als een op seksbeluste moordenaar. Volgens de rechter zijn die passages onvoldoende onderbouwd met feiten.

Barreveld toonde zich niet erg onder de indruk van uitspraak, waarschijnlijk mede omdat de kosten voor hem zeer beperkt zijn. Het boek wordt on-demand gedrukt, dat wil zeggen dat het niet van tevoren gedrukt wordt en dan bij boekhandels in de winkel komt te liggen, maar pas gedrukt wordt op het moment dat het wordt besteld via de website www.bebepana.nl. Overigens is de mogelijkheid om het boek te bestellen vrijwel meteen na de uitspraak van de website afgehaald.

Bovendien gaf hij aan dat hij met een nieuwe versie van het boek zou komen zodra alle processen over deze zaak afgelopen zijn. Dit was dus in feite alleen het warmmakertje. Iets zegt mij dat een proces als dit wel eens hele goede publiciteit zou kunnen zijn voor dat nog uit te komen boek. Zou hij dit al bij het schrijven van het nu verboden boek van plan zijn geweest? Ik acht het niet onmogelijk...

Ik was helemaal vergeten om een item op mijn blog te zetten dat ik een tijdje geleden heb gemaakt voor NOS Headlines. Er was wel een cameraman beschikbaar maar geen verslaggever, dus nam ik die rol op me. Het was echt heerlijk om weer op pad te zijn.

Het onderwerp van het item is de documentaire 'Een beter leven', over Marokkaanse immigranten en hun zonen.



Wie meer over de documentaire wil weten kan terecht op de website van Digidoc.

Het is zover. Ik zit in de trein onderweg naar huis en mijn laatste dag bij NOS Headlines zit er alweer op. Gek genoeg was het een hele normale donderdag. Ik was het zelfs even vergeten dat het (in ieder geval voorlopig) de laatste donderdag was die ik als samensteller van NOS Headlines Video zou doorbrengen. Ik ga het missen.

Gelukkig ben ik nog niet helemaal weg, woensdag is er nog een afscheidsborrel (eigenlijk voor meerdere vertrekkende stagiaires, maar omdat ik ook vertrek lift ik even mee op hun borrel..) en vrijdag de 13e (gelukkig geloof ik niet in dat soort onzin) ga ik naar een middelbare school in het kader van het project News On Tour om in Almere het goede woord over de NOS onder de leerlingen te verspreiden en een workshop te geven. Ik ben echt heel benieuwd want het lijkt me ontzettend leuk!

Maar eerst ga ik van de gedwongen relatieve rust (lees: halve werkloosheid) genieten. Kan ik eindelijk mijn structurele slaaptekort een beetje wegslapen... ;-)

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Niet schrikken, maar mijn falie was vandaag te zien op Journaal 24 en nos.nl. Iedere dag worden de hoofdredacteuren van de verschillende redacties geïnterviewd over wat zij die dag voor leuks te bieden hebben en ze komen dus ook langs bij NOS Headlines, wat betekent dat ik voor de camera moest met mijn smoelwerk. En dat was best leuk moet ik zeggen!

Jammer genoeg klopte niet alles van wat ik in beeld zei, zo wordt het item over Amsterdam Fashion Week niet vandaag online te staan maar morgen, omdat het niet meer lukt om het op tijd af te krijgen. Ook wat ik zeg over Send a Message is niet helemaal juist maar dat komt vooral doordat ik onvolledig was ingelicht.

Toch ga ik NOS Headlines heel erg missen. Niet omdat ik met mijn tronie in beeld kom, ook niet alleen omdat de redactie bestaat uit een hele leuke club mensen en omdat er een leuke sfeer hangt, maar ook omdat het een hele interessante uitdaging is om jonge mensen op pad te helpen om een goede journalist/cameraman/editor te worden. Wat dat betreft is NOS Headlines echt een unieke stageplek. Nergens anders krijg je de ruimte om het allemaal zelf te doen, de ruimte om fouten te maken en daarvan te leren en de ruimte om te experimenteren.

Natuurlijk zijn er minpunten, zo zijn sommige dingen niet goed geregeld wat apparatuur betreft (er gaan vooral veel dingen stuk de laatste tijd) en zouden we eens wat vaker dingen goed moeten voorbereiden voor de dagen die nog komen, maar de budgetten voor NOS Headlines zijn dan ook navenant lager dan bijvoorbeeld die van het NOS Journaal.

Donderdag mag ik nog één keer voor eindredacteur spelen bij NOS Headlines, maar dan is het voorlopig afgelopen, schluss, finito..

Ik ga mijn best doen om er zo veel mogelijk van te genieten.

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Ik hoor het je bijna denken: zo dat heeft lang geduurd sinds de laatste blogpost! En je hebt gelijk. De schuldige is een spannend boek dat ik tijdens mijn treinreizen aan het lezen was genaamd Heer van het Licht. En nee dat is geen christelijke verwijzing, het was een fantasy-boek dat vooral was gebaseerd op boeddhistische en hindoeïstische mythologie.

Maar genoeg over mijn leesgedrag, het ziet er naar uit dat ik mijn goede voornemens wat mijn blog betreft binnenkort wat makkelijker kan gaan nakomen, want ik heb volgende week ineens veel meer vrije tijd. En als je weet dat ik freelancer ben dan snap je ook dat dit gegeven geen goede zaak is.

In feite is het een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Het was al langer bekend dat mijn tijd bij NOS Headlines van relatief korte duur zou zijn: ik was slechts een vervanger voor een samensteller die op een andere redactie van de NOS in moest vallen. Maar die andere redactie heeft openstaande vacature inmiddels ingevuld, dus kan zij haar eigen diensten bij NOS Headlines weer draaien en ben ik daar niet meer nodig.

Toevallig ben ik tegelijkertijd niet meer zo vaak nodig bij de Digidesk. Twee leden van de Service-redactie moesten worden wegbezuinigd, terwijl de Digidesk juist mag uitbreiden. Daarom heeft de NOS die twee werknemers omgeschoold tot leden van de Digidesk. Een simpele rekensom leert dat meer vaste krachten = minder werk voor freelancers, waaronder ik dus...

Dat betekent dat de structuur in mijn leven de komende tijd ter te zoeken is. Maar aan de andere kant is het ook wel weer spannend, omdat ik wordt gedwongen om nieuwe dingen uit te proberen. Ik heb banden bij mijn oude werkgever Omroep Brabant weer aangehaald in de hoop dat ze me weer gaan bellen voor diensten, heb gevraagd of ik binnen de NOS ingewerkt kan worden bij een andere redactie en ik heb zelfs gereageerd op een vacature bij de VPRO. De komende maand ga ik merken hoe dit allemaal uitpakt. Ik ben benieuwd.

Nog even een tip over de productie van vandaag: ik heb een interessant verhaal mogen schrijven over een doorbraak op het gebied van hersenonderzoek. Amerikaanse wetenschappers zijn erachter gekomen dat een enkele hersencel al informatie op kan slaan. Voor wie in dat soort dingen geïnteresseerd is...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Zoals de (weinige) regelmatige bezoekers van mijn blog weten, ben ik
al een tijdje op zoek naar een nieuw sjabloon voor mijn blog. En zoals
je ziet, heb ik hem eindelijk gevonden. Het duurde eventjes voor ik
een goede gevonden had en toen ik er één had was ik niet tevreden,
want de navigatietabs werkten niet zoals ik dat wilde. Gelukkig kon ik
met de hulp van een vriend die meer verstand heeft van dit soort
dingen dan ik (en wat gepiel van mijzelf) de nieuwe site maar mijn
wens krijgen en hier is dus het resultaat. De nieuwe layout zorgt er
onder meer voor dat berichten die vanaf mijn mobiele telefoon zijn
verstuurd beter in de pagina passen en naar mijn smaak ziet de pagina
er nu wat frisser en moderner uit. Het is de bedoeling dat het nieuwe
tag-systeem dat gebruikt kan worden met behulp van de navigatietabs
bovenin en de duidelijkere knoppen in de linkerbalk ervoor zorgen dat
alles wat makkelijker te vinden is. Het is nog lang niet af, zo ben ik
nog aan het kijken hoe ik een simpelere versie voor de mobiele
telefoon in elkaar kan zetten die tekstueel dezelfde inhoud heeft,
maar geen plaatjes, embedded video of andere Kb-etende fratsen. De
Twitter-feed heb ik weggehaald, omdat hij niet mooi uitkwam in de
nieuwe layout. Ik heb ook de Video Uitgelicht weggehaald, omdat de
video's op dat kleine formaat niet echt overkomen. Bovendien is de
laatste video op deze site ook snel te vinden via de video-tab
bovenin. Op termijn komen er nieuwe widgets voor in de plaats in de
linker en rechter zijbalk, maar ik ben nog aan het kijken welke ik wil
gaan gebruiken. Een ander onderdeel van de pagina die ik binnenkort
onder handen wil gaan nemen is het overzicht van mijn journalistieke
en audiovisuele producties. Dat is nu nog verre van compleet, omdat
het erg veel tijd kost om het allemaal bij te houden en ik daar vaak
niet aan toekom. Ik probeer daar een makkelijkere manier voor te
vinden. Zoals ik al zei: het is work under construction. Maar ik kan
nu in ieder geval één van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar
afstrepen...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Ik zit in de trein terug naar huis en krijg net een telefoontje van mijn vriendin: mijn fiets is gejat. Hij stond naast die van haar in de fietsenstalling op het station van Tilburg, met de nadruk op stond. Dat is vervelend, maar als ik het vergelijk met het moment waarop mijn vorige auto gejat bleek te zijn dan is dit niet zo'n grote ramp..

Het is wel een beetje vreemd: een fiets jatten op klaarlichte dag op bij het station. Hij stond op slot, maar niet ergens aan vast. Ach ja, ik weet zelf hoe makkelijk het is. Dezelfde fiets die ik nu kwijt ben, heb ik door de fietsenmaker op het station laten openbreken. Ik was mijn sleutel kwijt en had geen reservesleutel (dat heb je wel eens met een tweedehands fiets). Ik had totaal geen bewijs dat het waar was, maar de fietsenmaker zette zonder blikken of blozen een nieuw slot erop voor me. Zo makkelijk is het dus, bedacht ik het me toen.

Wat ik niet begrijp is wat de fietsendief moet met mijn oude aftandse barreltje. Ach ja, hij mag 'm hebben, ik zoek wel weer een nieuwe.

Maar genoeg gejammer van mijn kant, op het werk ging het goed vandaag. Ik mocht een interessant verhaal schrijven over het conflict tussen Rusland en Oekraïne over gas. Ik vind het altijd heerlijk als ik me in een onderwerp kan verdiepen en wat achtergronden mag weergeven in een verhaal. En vandaag mocht dat.

Ik ben geen expert, dus is het de vraag of je er het etiket achtergrondverhaal wel aan mag plakken, maar het biedt allicht wat meer context dan een standaardbericht.

Goed, al typend kom ik steeds dichter bij station Tilburg. Tijd om te gaan lopen...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat