Het is zover, mijn wekker is gegaan en ik heb de toespraken van McCain
en Obama gezien op tv. Ik ben blij dat Obama heeft gewonnen, vooral
voor Amerika. Ik denk dat het heel goed uit kan pakken dat het land nu
een zwarte president krijgt. Maar voor Europa maakt het niet eens zo
heel veel uit. Sterker nog, waarschijnlijk was McCain economisch
gezien beter geweest voor ons, omdat Obama een meer protectionistische
koers zal varen. Dat is waarschijnlijk goed voor Amerika, maar niet
wenselijk voor ons. En hoewel ik zeker voor Obama gestemd had als ik
Amerikaan was geweest, vond ik het mooi om te zien hoe McCain
ruiterlijk zijn verlies toegaf en zijn respect uitsprak voor Obama.
Het is een goed verliezer, dat is duidelijk. En of Obama een goede
winnaar is, dat zal de komende vier jaar moeten blijken...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Vandaag stond alles in het teken van de verkiezingen in Amerika. Zo af
en toe vind ik het wel een beetje over de top, hoor. Zoals het artikel
over de cijfers die de NOS gebruikt voor de verkiezingskaart op
Amerika Kiest. Dat zijn dezelfde als die CNN en de BBC gebruiken, het
laatste nieuws dus. Best leuk natuurlijk, maar het artikel daarover
dat vandaag op de pagina stond, was wel een beetje over the top, vind
ik. Zoiets wil je natuurlijk promoten, dat begrijp ik, maar dit was
toch echt een staaltje van zelfbevlekking. En dat zat 'm niet eens
zozeer in het feit dat de NOS reclame maakt voor zichzelf, maar vooral
de toon van het artikel. Lees zelf maar, dan begrijp je wel wat ik
bedoel. Het artikel is sowieso veel te lang en de schrijver gebruikt
veel te wollig taalgebruik. Ik heb er wat van gezegd en mijn collega's
deelden mijn mening, maar veel werd er niet aan gedaan. Verder heb ik
een filmpje ondertiteld over het campagneteam van McCain, best aardig
geworden, en heb ik een paar artikelen geschreven. Ook nog wel leuk om
te melden is dat mensen een foto in kunnen sturen van de manier waarop
ze deze verkiezingsnacht doorbrengen. Ik ben benieuwd wat voor
reacties we daarop gaan krijgen. Ikzelf breng mijn verkiezingsnacht
gewoon slapend door in bed. Ik hoor morgenochtend de uitslag wel. Het
maakt eigenlijk allemaal niet eens zo heel veel uit wie er wint. Obama
wordt door iedereen gezien als knuffeldemocraat, maar wat veel mensen
vergeten dat VVD'ers met hem vergeleken salonsocialisten zijn. En wat
veel mensen ook niet weten is dat McCain van de Republikeinse
kandidaten zo ongeveer het meest linkse beleid heeft. Het is dus een
beetje lood om oud ijzer. Overigens hoop ik ook wel dat Obama wint,
als je het mij vraagt is hij nog steeds de beste kandidaat. Maar goed
ik heb geen stemrecht in Amerika, dus als ik straks thuiskom, ga ik
lekker op de bank zitten en hou me pas weer met de verkiezingen bezig
als morgenochtend mijn wekker gaat. Dan kan ik lekker alle highlights
zien en horen en de achtergronden lezen op de NOS Journaal site. En
dan weet ik het vroeg genoeg, vind ik. Maar er zijn genoeg mensen die
het er niet mee eens zijn. Ik krijg van allerlei mensen de uitnodiging
om op hun Verkiezingsfeest te komen. De hele nacht de
verkiezingsuitslagen volgen. En de Amerika Kiest site had gisteren
bijna evenveel bezoekers als de NOS Journaal pagina. Het leeft dus wel
in Nederland. Ik vraag me alleen wel af hoe dat volgend jaar met de
verkiezingen in Duitsland gaat, of er dan ook live-uitzendingen, sms
wek-services, een speciale website en wekenlange news-coverage zijn..

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Ik had het afgelopen weekend met mijn moeder en mijn vriendin over
Twitter. Zij vinden het onzin en begrijpen niet wat er zo leuk aan is.
Hun grootste bezwaar is dat het een soort van schijn-verbondenheid
creëert. Hun conclusie was dat Twitteraars vaker echt met hun vrienden
zouden moeten praten. Ik snap hun kritiek ten dele, in deze digitale
wereld is het verleidelijk om jezelf helemaal te storten op je
digitale identiteit en daardoor los te komen te staan van de echte
wereld. Zo zit ik nu te tikken in de trein terwijl ik ook een gesprek
aan zou kunnen knopen met een mede-treinreiziger, of naar buiten
kijken naar de prachtige, met mist bedekte grasvelden waar mijn trein
doorheen rijdt. Maar ik kies ervoor om me met mijn telefoon en mijn
digitale identiteit bezig te houden. Een ander bezwaar is dat veel
mensen een gevoel aan het bloggen, Hyven en Twitteren ontlenen van
belangrijk te zijn, omdat er zoveel mensen je volgen. En de arrogantie
die eruit spreekt dat je ervan uitgaat dat mensen het interessant
vinden wat je denkt en wat jouw dagelijkse bekommeringen zijn. Daarom
wil ik deze blog dan ook vooral schrijven als een soort dagboek voor
mezelf en niet voor eventuele lezers. Dat lijkt mij de meest gezonde
manier om het doen en de meest gezonde motivatie om het te doen.
Daarnaast kan het misschien voor sommigen een interessante blik in de
keuken van internetjournalistiek zijn. Maar dan blijft er nog het
Twitteren. Ik moet eerlijk toegeven: ik vind het eigenlijk best wel
leuk. Het is zo af en toe fijn om gedachtensprongen of ergernissen de
wereld in te sturen voor wie het wil horen. Ben ik dan arrogant en
ijdel? Misschien wel. Hoewel ik probeer om deze blog om de goede
redenen te maken, zoals ik hierboven al schreef, blijf ik het altijd
leuk vinden als blijkt dat iemand het heeft gelezen. En als ik mijn
Twitter-berichten langsloop, zie ik ook dingen staan waarvan je je
kunt afvragen of daar wel iemand op zit te wachten. Ik hou in ieder
geval op met zeiken over vertraging met de trein, het valt mij op dat
ik daar veel te vaak over Twitter. Ik vraag me trouwens af hoe andere
mensen en vooral ook andere Twitteraars daar over denken...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat

Ik weet het, gisteren heb ik niets gepost op deze blog, maar ik kan
het uitleggen! Ik kwam een Twitter-buddy tegen in de trein en hoewel
Twitter een leuke manier is om contact te onderhouden met kennissen,
wegen digitale communicatiemiddelen nooit op tegen echt kletsen. Dus
heb ik gisteren niets getikt over de gebeurtenissen die dag. Niet dat
er veel over te zeggen valt. Ik was het grootste deel van de dag bezig
om één interview op internet te krijgen. Een Amerikaanse
politiek-analist had zijn licht laten schijnen op de verkiezingen en
de verhouding president vs Congres. Allemaal leuk en aardig, maar het
geluid van de vragen was niet goed opgenomen. Mijn eindredacteur wilde
de vragen daarom in beeld brengen, dus moest ik eerst de vragen
ontcijferen en die vervolgens omzetten in teksten die mooi in één
beeld passen. Toen ik dat gedaan had, liep ik naar de plaatjesmakers
van de NOS, de afdeling paintbox, maar die bleken geen tijd te hebben
omdat ze al helemaal volgeboekt zitten voor televisie. Dus ik heb toen
zelf de plaatjes gemaakt, maar toen ik daar eindelijk klaar mee was en
ik de plaatjes in het interview wilde gaan zetten, bleken alle
montageplekken bezet te zijn. Uiteindelijk ben ik maar teruggelopen
naar de Digidesk en heb ik nog een bericht geschreven over een
bijna-oorlog tussen Spanje en Portugal van ongeveer dertig jaar
geleden. Toen ik eindelijk een plekje had om te monteren, heb ik het
interview heel snel in elkaar gezet (mijn eindredacteur wilde liever
vier aparte filmpjes dan één lang interview) maar al met al was ik wel
een stuk later thuis door dat gedoe. Vandaag de aanloop naar de
Amerikaanse verkiezingen. Ik ben benieuwd...

--
Verzonden vanaf mijn mobiele apparaat